ای سحر، از عطر تو گل شد جهان
جان گرفته باغِ خاموشِ زمان
ای نسیمت، عطرِ باران در بهار
میدمد در شاخهها شوقِ قرار
چشم تو آیینه ی آرامش آب
میبرد از دل غبارِ رنج و خواب
هر کجا نامِ تو بر لب میرسد
غنچهای در سینه بیپروا رسد
کاش چون خورشید، بر من بتابی
تا رها گردم ز زندانِ سرابی
در حضورت، خاک هم آیینه شد
سنگِ خام از مهرِ تو گنجینه شد
جان گرفته باغِ خاموشِ زمان
ای نسیمت، عطرِ باران در بهار
میدمد در شاخهها شوقِ قرار
چشم تو آیینه ی آرامش آب
میبرد از دل غبارِ رنج و خواب
هر کجا نامِ تو بر لب میرسد
غنچهای در سینه بیپروا رسد
کاش چون خورشید، بر من بتابی
تا رها گردم ز زندانِ سرابی
در حضورت، خاک هم آیینه شد
سنگِ خام از مهرِ تو گنجینه شد
لطفا نظر خود را بنویسید