امشب آن حسرت دیرینه من در بر او به سر میآید
در فرو بند و بگو خانه تهیست زین سپس هر که به در میآید
آه ای دخترک خدمتکار گل بزن بر سر و بر سینه من
تا که حیران شود از جلوه گل امشب آن عاشق دیرینه من
گفتم به خود آنگه صد افسوس که او نیست تا مات شود زین همه افسونگری و ناز
چون پیرهن سبز ببیند به تن من با خنده بگوید که چه زیبا شدهای باز با خنده بگوید که چه زیبا شدهای باز
شانه کو تا که سر و زلفم را درهم و وحشی و زیبا سازم
باید از تازهگی و نرمی و لطف گونه را چون گل رویا سازم
چه بپوشم که چو از راه آید عطشش مفرط و افسون گردد
چهبگویم که ز سحر سخنم دل بهمن بازد و افسون گردد
ماه اگر خواست پس پنجرهها بیندش در بر او مستو پریش
آنچنان خندهکنم کو ز حسد جلوه ابر کشدبر رخ خویش
سرمه کو تا که چو بر دیده کشم راز و نازی به نگاهم بخشد
بایدازاین عشقکه در دلدارم جلوهبر چشم سیاهمبخشد
آه گویی ز پس پنجرهها بانگ آهسته پا میآید
ای وای اوست که آرام و خموش به سوی منزل ما میآید
امشب آن حسرت دیرینه من در بر او به سر میآید
درفروبستم وگفتم خانهتهیست بهآن کسیکه پشت در میآمد
فروغ فرخزاد
در فرو بند و بگو خانه تهیست زین سپس هر که به در میآید
آه ای دخترک خدمتکار گل بزن بر سر و بر سینه من
تا که حیران شود از جلوه گل امشب آن عاشق دیرینه من
گفتم به خود آنگه صد افسوس که او نیست تا مات شود زین همه افسونگری و ناز
چون پیرهن سبز ببیند به تن من با خنده بگوید که چه زیبا شدهای باز با خنده بگوید که چه زیبا شدهای باز
شانه کو تا که سر و زلفم را درهم و وحشی و زیبا سازم
باید از تازهگی و نرمی و لطف گونه را چون گل رویا سازم
چه بپوشم که چو از راه آید عطشش مفرط و افسون گردد
چهبگویم که ز سحر سخنم دل بهمن بازد و افسون گردد
ماه اگر خواست پس پنجرهها بیندش در بر او مستو پریش
آنچنان خندهکنم کو ز حسد جلوه ابر کشدبر رخ خویش
سرمه کو تا که چو بر دیده کشم راز و نازی به نگاهم بخشد
بایدازاین عشقکه در دلدارم جلوهبر چشم سیاهمبخشد
آه گویی ز پس پنجرهها بانگ آهسته پا میآید
ای وای اوست که آرام و خموش به سوی منزل ما میآید
امشب آن حسرت دیرینه من در بر او به سر میآید
درفروبستم وگفتم خانهتهیست بهآن کسیکه پشت در میآمد
فروغ فرخزاد
لطفا نظر خود را بنویسید